Diane van den Heuvel
schrijver, dichter, dicht-op-de-huid storyteller, cultuur- en godsdienstpsycholoog, dochter en moeder
Woorden op papier krabbelen.
Met mijn innerlijke ik babbelen.
Achterhalen wat er leeft.
Wat mijn ziel voor plannen heeft.
Gewoon die pen op het papier.
Uit de weg, nu en hier.
Schrijven is mijn medicijn.
In leren hoe mezelf te zijn.
Het is niet dat het ‘moet’.
Een woord dat teveel doet.
Ik hoor het mezelf soms zeggen.
‘Je moet’ en dan iets uit gaan leggen.
Niks ‘moet’ behalve ademhalen.
Niet naar de pleaserstand afdwalen.
Of bij mezelf weggaan.
Om de ander te verstaan.
Weggaan is geen goed idee.
Waar ik ga, ik neem mezelf mee.
Dan kan ik net zo goed blijven.
Mijn eigen ik laten beklijven.
Ik blijf maar rijmen onverstoord.
Wie is er eigenlijk aan het woord?
Het is niet interessant.
Want.
Ik schrijf met brede grijns.
Hoe het begon
Als kind las ik de bibliotheek leeg. Nieuwsgierig naar de werelden, die onder het lezen tot leven kwamen in mijn hoofd. Ik vond het heerlijk om zoveel woorden en verhalen te leren kennen. Mijn omgeving snapte er weinig van.
Een vriendinnetje werd zelfs boos op mij: “gebruik toch niet van die moeilijke woorden”. Ook mijn ouders konden me niet volgen: “Wij hebben niet zoveel woorden gevreten als jij.”
Tja, wat doe je dan? Voor mij gaven die woorden juist precies weer wat ik wilde zeggen.
Ik paste me aan. Stemde mijn woordgebruik af op degene met wie ik in gesprek was. Wat ik schreef, hield ik voor mezelf. Dagboeken vol.
De ontdekking
Fastforward naar 2013. Een heftige diagnose zet m’n wereld op z’n kop. Het schrijven helpt me om te dealen met de onzekerheid en met het vinden van antwoorden. Ik hoor eindelijk de fluisterstem van mijn ziel en ontdek wat en wie ik niet en vooral ook wel wil zijn.
Niet mijn moeder
Niet meer aangepast. Wel mezelf. In groei. Als schrijver, dichter, levensgenieter, voorlever van je eigenwijze pad kiezen en jezelf op een zetten. Zonder anderen hun eigen wijze pad te ontnemen.
Het licht in elk donker, het donker in elk licht ontdekken. Mannelijke eigenschappen in een vrouw. Vrouwelijke in een man. Alle facetten naast elkaar, met evenveel recht op bestaan.
Moeten we zoveel mogelijk op elkaar lijken? Nee. Juist de verschillen maken het mooi. Dat is de schoonheid van dualiteit.
Zoals je eigen stem uniek is. Zoals je taal aan gevoel geeft. Mooi, zelfs als het lelijk is.
Elke dag zijn wie je bent
Elke dag anders. Niet passend in een hokje, behalve dat van jezelf. En ook daar bungel je met een been overboord.
Ik ben hier om jou en de wereld te laten zien hoe je via schrijven je ziel laat spreken, ontdekt wie je allemaal bent en het verhaal vertelt dat in jou leeft.
Ik ben Diane, aangenaam.