En de winnaar is…

‘Schrijf je Niet mijn moeder verhaal in maximaal 1500 woorden.’

Dat was de uitnodiging die begin december de wereld inging naar aanleiding van mijn pas gepubliceerde boek:

Niet mijn moeder
Tussen verzet en verlangen

Dat het onderwerp leefde, bleek al uit de grote belangstelling voor het boek. Op de dag van publicatie kondigde ik de derde en vierde druk aan. De belangstelling oversteeg ruim de geplande voorraad.

En aangezien schrijven voor mij gaat over bevrijden van je verhaal en het mijn missie is om niet alleen zelf los te breken van wie ik dacht te moeten zijn om te worden wie ik altijd al was, maar ook anderen daarbij te helpen, was de stap naar een verhalenwedstrijd zo gemaakt.

Liefst 225 mensen namen de uitnodiging aan. Voornamelijk vrouwen, maar ook mannen meldden zich aan.
77 Deelnemers wisten hun verhaal daadwerkelijk te bevrijden en stuurden hun verhaal in voor de ‘Niet mijn moeder’ verhalenwedstrijd.

Een hele maand las ik verhalen, voelde ik ze en legde ik ze soms ook een poos aan de kant om even bij te komen van de impact ervan.
Want impact hadden ze.

Verdriet, boosheid, ontroering, angst, blijdschap, ongemak, berusting, verzet, verlangen en bevrijding. 
Elke emotie kwam voorbij.
En binnen.

Zoveel lijden en gemis. Woorden die snijden als messen. Littekens.
Maar ook koestering. Van wat er wel was. Een hand op een hand. Een gestreken dekbed. Warmte. Dankbaarheid.

Elk verhaal vroeg moed van de schrijver.
Elke schrijver mag zo enorm trots op zichzelf zijn.
Ik ben het in elk geval.

En dan de winnaar.

Het is een verhaal waar ik kippenvel van kreeg.
Een verhaal dat bleef hangen in m’n hart. In a good way.
Geen technisch perfect verhaal. 
Geen makkelijk verhaal ook, de schrijfster stipt in een paar woorden een wereld aan waar ik liever niet van droom. Een uiterst persoonlijk verhaal met een heldere, levendige boodschap.
Inspirerend, transformerend, hoopgevend.

Het winnende verhaal is geschreven door:
Diana Hofman

Haar ‘Niet mijn moeder’ verhaal mag ik hier met je delen:

Ze was er altijd. Overal. In elke diepe emotie. In elk oppervlakkig contact. Ze leefde in wie ik wilde zijn. Maar niet in wie ik was. Ik wilde zo graag voelen wat een omhelzing met haar met me zou doen. Ik wilde zo graag weten of ik op haar leek. Ik vroeg me steeds weer af of zij zou doen, wat ik deed. Of wat ik probeerde. Want het viel me vaak zwaar. Leven. Zonder haar.

Ik zocht op verkeerde plekken naar opvulling voor het gemis. In drank, drugs, mannen. Ik probeerde relaties aan te gaan, en veel moeilijker nog, te onderhouden. Maar dat is nooit mijn sterkste punt geweest. Ik zocht eindeloos naar liefde, naar mij, en ook naar haar.

Maar pas toen ik terugkeerde naar mijn geboorteplaats, kwam ik dichterbij dan ooit.

Colombia 2019. Ik ben er. Eindelijk. Ik heb gedurfd!! Nou ja, gedurfd. Niet echt eigenlijk. Ik ben nog steeds doodsbang. Maar ik had geen keuze. Ik kon er niet langer voor weglopen. Het meeste van wat moeilijk was in mijn leven, vindt haar oorsprong hier. Als ik de controle wil nemen over mijn leven, als ik mijn emoties wil kunnen voelen zonder dat ze me overspoelen, en als ik wil weten wie ik werkelijk ben. Dan moet ik hier zijn. Áls ik haar ergens kan vinden. Dan moet het híer zijn.

Ik dwaal door de straten, onbekend, maar zo vertrouwd. En mijn gedachten dwalen met me mee.
Ze waren er altijd. Maar nu ineens, komen ze haast tot leven.
Ik zie vrouwen, de meest prachtige vrouwen. En moeders, zoveel moeders.  Ik speur als een gezichtsherkenningsprogramma zonder software alle gezichten af. Op zoek naar een vleugje herkenning, iets wat hetzelfde is als bij mij. Maar het is moeilijk helder te blijven. Als iedereen haar kan zijn…

‘Dit heeft geen zin, zo maak ik mezelf alleen maar gek’. Dus ik ga zitten op een bankje. En ik dwing mezelf tot bedaren. ‘Je denkt toch niet echt dat je haar zomaar tegen het lijf zal lopen? Je kunt haar niet ‘per ongeluk’ vinden’. Mijn hoofd bedenkt de meest onmogelijke scenario’s. Om het tegendeel te bewijzen. 

Misschien, denk ik, hóef ik haar niet te vinden. Misschien kan ik haar voelen. Op deze bijzondere plek. Want ergens hier begon mijn verhaal, mijn leven. In deze stad waren wij, ooit, samen.
Zíj heeft me op de wereld gezet. Dat is het enige wat zeker is. En dat ik haar, al sinds toen, een leven lang mis. 

Maar ik voel haar niet. Waar ik ook probeer.
Niet in de prachtige kathedraal waar ik ga zitten. Waar ik op mijn knieën zelfs een gebed probeer te fluisteren. Dwars door m’n tranen heen. Ik vraag me af of zij hier ook zou komen. En of ze hier ook iets vindt, wat ongrijpbaar is maar toch troostend. 

Ik vind haar niet op het marktplein, waar het een levendige bedoening is. En waar iedereen zo gelukkig lijkt. Ik vind haar niet op mijn geboorteakte, niet in de bergen waar ik zo graag vertoef. Ik vind haar niet op straat, en zelfs niet in de kroeg. Ik begin me af te vragen of niet alles een illusie is.

Dus ik verval in oude gewoonten. Ik zonder me af, weg bij de mensen. Als het kon weg bij mijn gevoelens. En dan, op mijn zoektocht naar afzondering, vind ik een magische plek. Voor mij dan tenminste. Een plek die voelt als een oase midden in de drukke stad. Waar mijn gedachten volledig tot rust komen. Waar ze van een bulderende waterval worden tot een zacht kabbelend beekje. 

Hier zit ik dan. Onder de brug. De auto’s razen boven mijn hoofd. De rivier stroomt onder mijn voeten. Dit is een plek die de meeste mensen mijden. Maar ik voel me net Aladin. Die vanuit zijn plekje het mooiste uitzicht heeft over de stad. En het fijnste, niemand die me hier ziet. 

Ik neem deze plek, de geluiden en geuren volledig in me op. Ik wil dit nooit vergeten. Water heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op mij. En inspireert me ook vaak. En deze rivier onder mij kronkelt door het berglandschap. Zoals rivieren dat doen. Decennia lang.

En ineens voel ik het. Dit is mijn plékje. Als ik hier was opgegroeid, zou ik ook hier zijn beland. Ik zie het levendig voor me, de tijdlijn van mijn leven. Ik ben hier geweest. Ik zit hier nu. En ik zal hier ook als oud vrouwtje mijn rust vinden. Het is geen wens, niet een gewone gedachte, het is een onbekend soort weten. Dit is vast wat mensen bedoelen met “ik voel me hier thuis…”

Ik kan eindelijk mijn leven aanschouwen vanuit een ander perspectief. Ook al ken ik de waarheid – nog steeds – niet. Ik vind hier onder de brug, tussen hemel en aarde, mijzelf.
Ik kijk naar de stad waarin ik geboren ben. Ik voel de kracht van de rivier ver beneden mij. En ik leer mijzelf anders te zien. Dit, deze plek, mijn emoties, het gemis, de hoop die allang vervlogen is, dit alles is geen illusie. Dit is mijn leven. Mijn waarheid. Mijn verhaal.

Ze was er altijd. Overal. In elk diepe emotie. In elk oppervlakkig contact. Maar nog nooit was ze zo dichtbij. Ze leefde in wie ik wilde zijn, en vanaf dat moment óók in wie ik was.
Ik heb haar, daar op mijn plekje onder de brug, in gedachten vastgehouden. Haar tranen gedroogd. En haar daarna, in tranen, weer losgelaten.

Ik heb het universum bedankt voor nieuwe inzichten. Ik heb al onze voorouders gevraagd niet om ons te herenigen, maar om onze pijn te verzachten. Ik heb voor het eerst in mijn leven een diepe verbondenheid gevoeld, met mijzelf.

Elke avond kwam ik er terug. Mijn plekje onder de brug.
Om de stad te overzien. Om de rivier te ademen. Om háár te voelen. Om buiten alle mogelijkheden van realiteit toch mijn momentjes met haar te delen. Om mij, en misschien ook haar, te helen.

Ik zocht mijn leven lang naar haar
Terwijl ze er altijd was
En nu begrijp ik pas
Soms vind je meer dan je ooit kon vermoeden
Ik vond mijzelf

Niet mijn moeder…

Diana Hofman

Diana heeft een ticket voor een (h)eerlijke zintuiglijke Niet mijn moeder schrijfwandeling gewonnen.